امسال بر اساس تقویم ترکی- مغولی دوازده حیوانی سال گاو نر("اود" یا "سغر" ئیل) میباشد. به طور قطع نمی توان گفت ابداع و اختراع این تقویم مربوط به کدام ملت و قوم از ملل و اقوام جهان است. اما دانشمندان اسلامی آن را با نام های تاریخ ترک، تاریخ ترکستان ، تاریخ ختن، اویغور و یا تاریخ ترکان معرفی کرده اند. خواجه نصرالدین طوسی اولین مصحح این تقویم در ایران می باشد. اولین اثری که از وجود این تقویم در میان اقوام ترک آسیای مرکزی خبر می دهد آثار ابوریحان بیرونی می باشد. بیروین اسامس سال های دوازده گانه را چنین می آورد:
1. سچقان یا کَسکُو (موش) 2. اود یا سغر (گاو نر) 3.بارس (پلنگ) 4.تَفشان یا تَفشیجان یا توشقان (خرگوش) 5. لَو(نهنگ) 6. ییلان(مار) 7. یونت (اسب) 8. قُوی(گوسفند) 9. بیجین(میمون) 10 تُغاقُوی یا تُخاقوی (مرغ) 11. ایت (سگ) 12. تُونگوز (خوک).
(منبع: ابوالفضل نبئی ، گاهشماری در تاریخ )
تا عصر مشروطه این نوع تقویم رسمیت داشت و در تمامی اسناد تاریخی در ضمن درج تاریخ قمری نام سال دوازده حیوانی نیز می آمد . مثلا (هذه سنه مبارکه سغر ئیل)
اما چرا گاو؟ بی شک گاو یکی از ارزشمند ترین و سودمندترین حیواناتی است که بشر آن را شناخت.در دوران قبل از تاریخ با استفاده از شیر فراوان آن از مرگ و میر کودکان بر اثر سوء تغذیه ممانعت به عمل آمد. گوشت گاو نیز مورد استفاده قرار گرفت و با استفاده از گاو و خیش به شخم زدن زمین پرداخت و انقلابی بزرگ در زراعت پدیدار گشت.گاوه در نزد هندیان تا به امروز از قداست خاصی بر خوردار است. در سرستون های تخت جمشید پیکره گاو به چشم می خورد. در داستان یوسف پیغامبر (ع) نبی خدا هفت گاو لاغر را در خواب می بیند که از نیل می گذرند و هفت گاو فربه را می خورند. عدد مقدس هفت و گاو در این رویا بسیار قابل تامل می باشد. گاو در بسیاری از فرهنگ ها نماد چاغی و فربهی می باشد. در جهان شناسی ترکی دنیا بر سر شاخ های یک گاو آفریده شد که این داستان خلقت تا کنو ن در نزد بسیاری از اقوام ترک جهان باقی می باشد. نکته دیگردر براه گاو در تاریخ اینکه برخی بر این عقیده اند که منشا گاو های شیری هلشتاین از ایران(منطقه سراب آذربایجان) و توسط اولئاریوس در عهد صفوی به اروپا انتقال یافته است.


