آنقدر دنیای رنگارنگ غرب چشم هایمان را کور کرده که فراموش نموده ایم بسیاری از آنچه امروزه به نام غرب وجود دارد ریشه در دنیای رویایی شرق خودمان دارد و آنها وامدار مایند.
خوراکی ها و غذاها از جمله مواردی است که غربی ها بسیار از ما به عاریت گرفته اند . در اینجا به بررسی شیرینی به اصطلاح اروپایی "پاستیل "و ریشه های شرقی آن می پردازیم.
پاستیل چیزی نیست جز شکل مدرنی از شیرینی سنتی مراغه ای ها که امروزه ان را "باستوق" و یا "باستئق" می نمامند.این شیرینی از مهم ترین اجزای آجیل چهارشنبخ آخر سال نیزبه حساب می آید و با سنتهای ایرانی ما ÷یوند خورده است .
در کتاب "سنگلاخ " اثر میرزا مهدی خان استرآبادی معاصر ، عهد نادری ، در این باره می خوانیم :
"باستوق
به ترکی رومی یک نوع ربی است که از شیره فواکه پخته و به هم می چسبند و در وقت ضرورت خیسانده به کار می برند و آن را بستیل هم نامند و اعراب جلدالفرس و در شامات و دیار حجاز قمرالدین گویند و آنچه اهل ایرانند شیره انگوری که به قوام آورده پهن کرده مغز در آن پیچیده آن را باستوق می نامند"(سنگلاخ ، ص 76)
افسوس و صد افسوس که این شیرینی در ایران از قالب تولید و عرضه سنتی خود بیرون نیامده اما در اروپا این کار انجام شده و با تنوع رنگ و طعم به دنیا عرضه گشته است .
