روییدن موی سفید همواره باعث برانگیخته شدن طبع بسیاری از شاعران شده و می شود . موی سفید گاه نمادی از ورود انسان به مرحله تازه ای از پختگی است . گاه نمود دردها و رنج هاست . گاهی دستاورد زندگی او در سالهای پشت سر گذاشته است و متاعی است که او خود به دست آورده است  در حالیکه موی سیاه را طبیعت به وی ارزانی داشته بود.در ادبیات ترکی آذری نیز نمونه های متعددی از پرداختن شاعران به این موضوع وجود دارد. شاید آخرین نمونه  این نوع از اشعار دو مصراع زیر باشد که پس از مشاهده اولین موی سفید بر سرم سرودم:

سوروش سانکی غم آغلاتدی سانکی درد سئخدی

کی ساچلارئن ایچی ایلک آغ توکون اوزه چئخدی!؟